Peter Ronkes Agerbeek Posts

Pasar Malam 2016

Terugblik in het heden

Vandaag heb ik nauwelijks iets aan ‘De Nacht’ gedaan, maar lekker djalan djalan [slenteren] over de Pasar Malam in Den Haag.
Kan ik me helemaal niet veroorloven maar ik vond dat mijn nog 1 dag geldige vrij-reizen-dag van de NS moest worden benut.
Dus joeg ik mezelf op kosten [entree, nasi rames, rugzakje met batikprint] maar had veel plezier in mn up. Vlak voor ik naar huis wilde besloot te gaan, trad een mega-groot krontjong orkest op, uit Indonesië.
Het ontroerde me:
Ze zongen en speelden in traditionele kledij de liedjes die mijn vader vroeger floot als hij de afwas deed.
Dat deed hij iedere dag, waarbij de 3 jongste jongens om beurten
– de tafel moesten afruimen;
– afdrogen;
– opruimen.
Soms floot hij niet maar kreunde hij, wat hij bedoelde als zingen.
Dat deed hij omdat zijn lippen trilden en fluiten dan niet meer lukte.
Ooit biggelden dan tranen over zijn wangen.

(meer…)

Geen probleem, maar de oplossing

Het onderstaande verslag las ik op Omdenken.nl.
Het sluit zózeer aan op mijn huidige activiteiten,
dat ik het wel gepast vond het met jullie te delen.

Met dank aan Nelleke Poorthuis.

De beelden komen keihard binnen. Boten vol wanhopige vluchtelingen, sommigen meer dood dan leven. Allemaal op zoek naar veiligheid en een waardig bestaan in Europa. Maar wij weten niet goed hoe we deze mensen op moeten vangen. De Europese leiders reageren voornamelijk met strengere regels en het stevig vergrendelen van de grenzen.

‘Dat moet toch anders kunnen?’, is een gedachte die bij veel mensen opkomt. En het antwoord is ja. Het kan zeker anders. Burgermeester Domenico Lucano van het Calabrese bergdorp Riace laat zien hoe.

Calabrië is een regio in het zuiden van Italië, in de neus van de laars. Al duizenden jaren arriveren hier per boot vreemdelingen uit alle hoeken van de Middellandse Zee. Voor burgermeester Lucano begon het jaren geleden met 208 Koerdische bootvluchtelingen. Hij ontfermde zich over de voor geweld en armoede gevluchte mensen. ‘Het is een kwestie van beschaving om die mensen niet aan hun lot over te laten’, zegt hij daar zelf over. Maar als de Koerdische vluchtelingen inmiddels een paar dagen in Riace verblijven, ziet hij in dat zij zijn dorp wel eens van de ondergang zouden kunnen redden.

(meer…)

De Nacht die verbroederde

Half mei 2015 heb ik de Nacht van de Vluchteling gelopen. Van Rotterdam naar Den Haag. Een warm bad van solidariteit. Daar voelde ik me bijna schuldig bij: het was één groot feest. Goede verzorging, leuke contacten, inspirerende verhalen. Het leek of ik een cadeautje kréég in plaats van iets te geven voor Syrische vluchtelingen die in hun regio worden opgevangen.

Toen ik 15 mei terugkwam in Beek en Donk, was ik moe.
Morgen, dacht ik, morgen schrijf ik hoe het was. Morgen schrijf ik waarom het goed was.
Dat wilde ik ook echt.
Niet zozeer omdat 40 kilometer wandelen voor mij best een ongewone prestatie is, maar veel meer omdat zowel de voorbereiding als de deelname me enorm had bezield.
Het kwam er steeds niet van. Maar nu wil ik er niet meer mee wachten.

(meer…)

Terug naar vrede

Terug naar vrede

In mijn nieuwe blog had ik willen stilstaan bij wat de verhuizing allemaal voor gevolgen had, of bij de plotselinge confrontatie met mijn zoon, of bij de intensiverende netwerkactiviteiten in deze regio.
Maar afgelopen ochtend gebeurden er twee dingen die me zo verbaasden dat ik er even mijn pen op los laat.
Eerst las ik op Twitter hoe iemand een Jumbo-ondernemer in een kwaad daglicht zette die zijn aangepaste openingstijd communiceerde naar aanleiding van de Herdenking. Er ontspon zich tussen hem en mij een langdurige dramdiscussie waar mannen het alleenrecht op lijken te hebben. Dat stoorde me om twee redenen: het onderwerp verdiende beter [de Herdenking] en ik wil niet in de categorie ‘echte mannen’ worden geplaatst.
Daarna kwam er een Tweet over de Holocaust, terwijl de anti-Jumbo-prediker nog na-maagzuurde.
Die maakte zo’n indruk op me en paste zo goed op juist deze dag, dat ik jullie er in wil betrekken. Normaal gesproken zou ik dat doen via een link naar het artikel.
Zózeer hecht ik er echter aan dat jullie het lezen, dat ik de tekst van Enis Odaci integraal hieronder opneem. Met dank aan Enis.

(meer…)

Tussenblog en tussenkopjes

Wil al dagen een nieuw blog schrijven maar kom er niet aan toe door verhuizing, boek van Márquez, vrienden en overdosis levensvreugde.
Toch wil ik een belangrijk advies niet langer onthouden aan mijn mede-auteurs en aan iedereen die af en toe wel eens wat schrijft.

Tekst leest niet als het alleen tekst is
Belden, vormgeving en tussenkopjes zijn belangrijk.
Als je de link hieronder volgt, lees je hoe vakvrouw Xaviera Ringeling beschrijft, waarom.

Over tussenkopjes

Maak er een fijne Koningsdag van.

[Voor mij vreemd: de eerste keer in mijn leven dat ik niet jarig ben op Koninginnedag… ]